Schudden met die billen

Het is oudjaarsavond, een uur of tien. Mieke, Al, een Kameroenese vriend, en ik zijn op weg naar een buurtfeest. We zijn uitgenodigd door Jaba, één van de belangrijkste projectpartners van LiveBuild. Een vrolijke kerel van 35 jaar met pretoogjes. “I am the president of the youth, I was chosen by the people. It’s a plus we work together. It’s necessary” Met zijn organisatie werkt hij hard in tal van gemeenschapsprojecten in de dorpen rond Buea.

Als we aankomen bij het feest hebben Jaba’s buurtgenoten zich verzameld op de stoep. Binnen in de lokale bar niets dan kratten bier en een tafel met een schrift voor de boekhouding van de uitbater. Buiten op de stoep staan gammele tafels vol met bier en kapotte stoelen. Op straat staat een barbecue. De buurt heeft een varken gekocht. Het is vandaag geslacht. Achter me zie ik dat het kadaver in twee stukken op de barbecue wordt gegooid. Al ronddraaiend en in het vlees hakkend kwijt een buurtgenoot zich kundig van zijn gewichtige taak.

“You sit here” zegt onze beschonken overbuurman, terwijl hij naast zich handig een stoel met drie poten tegen de muur zet en een plaatsje opschuift. Enigszins onwennig proosten we met Jaba. Het valt ons op dat er weinig vrouwen zijn. De circa dertig aanwezige mannen zingen christelijke liederen. Daarna houdt de lokale leider onder gejuich een korte speech. Maar wanneer is het nou 12 uur? Geen klok die aftelt of een massaal vuurwerk dat het nieuwe jaar inluidt. Totdat één man besluit te gaan aftellen. Met de buurt tellen we van 10 naar 1: “happy, happy!”

Even later haalt Jaba een deel van het varken. Hij komt smikkelend terug. Ik kan de inhoud van het bord niet goed zien. Op goed geluk vis ik er een stuk vlees uit zonder al te veel rariteiten. Het smaakt geweldig. Het bord is in een mum van tijd leeg. Ik verontschuldig me bij Jaba voor onze eetlust. Met een grijns van oor tot oor zegt hij: “don’t worry, I paid for three shares”.

We besluiten naar de nachtclub van Buea te gaan. Voor veel geld kun je in de ‘Jupiter’ tot in de late uurtjes swingen. Binnen staat een man of twintig intiem te dansen. Het lijkt een groot opzwepend paringsritueel, waarin de partners continu wisselen. De vrouwen zoeken een man op en duwen hun billen tegen zijn kruis. De man op zijn beurt pakt geoorloofd zijn danspartner van dat moment stevig beet. De ruimte staat vol met spiegels, waarin iedereen zichzelf al dansend bekijkt.

Enigszins onwennig staan we met ons biertje aan de rand van de dansvloer. Alex, een dikke Kameroenees, komt naar me toe en zegt: “You wanna dance? Wait.” En ja hoor, even later begint een Kameroenese tegen me aan te dansen. Een vreemde gewaarwording. Een paar uur later dansen we vrolijk mee. Integreren moeten we per slot van rekening ook op de dansvloer.

Klaverjaspartners gezocht… bereidheid naar Kameroen te reizen

Ik zit met m’n voorhoofd tegen de voorruit geplakt. “you’re tall” zegt de chauffeur. Hij heeft een punt. Ik ben onderweg naar Buea Town om spullen in te slaan. Een hamer, een afgesloten suikerpot omdat de mieren wel heel vaak kerstdiner vieren in onze keuken, groente voor het eten van vanavond, een stekkeradapter en schoensmeer met borstel. Een eenvoudig lijstje zou je zo denken. Toch trek ik hier in Buea een aantal uren voor uit.

Net als de locals doe ik hier alles met de taxi. Bueau is een langgerekt lintstadje en de wegen zijn stijl.  De taxi’s rijden de berg op en af. Een ritje kost 100 tot 150 francs. Dan zit je naast de chauffeur wel met z’n zessen in de taxi. Drie voorin, vier achterin. Gezellig met z’n allen zweten. Laatst zat ik klem tussen twee fors geschapen Kameroenese vrouwen. Toen pasten we met z’n drieen achterin.

De eerste week is omgevlogen. Het is gezellig druk in ons huis. Naast vaste huisgenoot Mieke, regio coordinator voor LiveBuild, zijn Suzanne en Vincent op bezoek. Vincent is een maand op vakantie. Hij gaat de vrijwilligers trainen die in de toekomst met LiveBuild Experience vanuit Nederland naar Kameroen komen. Suzanne woont in de rimboe ongeveer negen uur ten noorden van Buea. Daar doet ze gedurende vijf maanden een marketing onderzoek naar kansen voor lokale agrarische producten. Ze viert de kerstvakantie bij ons in Buea om bij te komen van het primitieve dorpsleven.

Mijn aankomst op Douala airport, vorige week, was een mooie kennismaking met Afrika. Ik loop het vliegtuig uit met een Kameroenese jongeman die in Duitsland woont en werkt. Net voor de douane moeten we langs het gele koorts loket. Ik laat mijn vaccinatiebewijs zien, niets aan de hand. Maar mijn kompaan heeft geen inenting. Officieel mag hij het land niet in. Voor 5000 francs (7,50 euro) kan hij ter plekke een vaccinatiebewijs kopen. Een minuutje later lopen we samen verbaasd door de douane. 

De volgende dag open ik een bankrekening in Buea. Mieke dirigeert me naar een zijgang. Daar zit achter een bureau vol met paperassen een vrolijke dame die gelijk snapt dat ook ik een bankrekening wil openen. Dit is niet eenvoudig in Kameroen. Niet alleen moet ik stapels papieren ondertekenen en alvast 50.000 francs (75 euro) storten. We moeten ook een plattegrond tekenen van onze buurt en ons huis. In Buea hebben ze geen straatnamen en huisnummers. Na alles met goed gevolg te hebben onder- en getekend, mag ik nog twee maanden wachten voordat m'n rekening gereed is.

Op eerste kerstdag gaan we naar Limbe. We zwemmen in zee, de golven zijn super. Het strand is zwart door de ligging aan de voet van Mount Cameroon, een actieve vulkaan. ’s Avonds zijn we uitgenodigd door een voorname projectpartner van LiveBuild. Kameroenezen doffen zich ontzettend op met kerst. We hebben deze dag al de nodige hoge hakken en jurken langs zien komen. Thuis van het strand hijs ik me daarom in m’n pak. Ook de anderen doffen zich op. Suzanne heeft in haar dorp een prachtige jurk laten maken. Vincent leent mijn witte blouse, waar hij nog net niet uitknapt. Onze gastheer zit in joggingpak op de bank... We eten heerlijk traditioneel Kameroenees eten.

Alles verloopt voorspoedig. Ons huis is super. Een vijfkamerappartment met twee badkamers. We wonen op de eerste verdieping en daardoor extra veilig. De buurt is fijn en Buea is een prettig stadje. Groot genoeg voor enige luxe producten, klein genoeg om niet al te smerig en chaotisch te zijn. Het ligt op een berg van ruim 4000 meter (Mount Cameroon) en heeft daarom een heerlijk klimaat. Overdag is het ongeveer 25-30 graden, ’s nachts koelt het af naar 20 graden.

Ik ben ondertussen rustig begonnen met werken. Het acclimatiseren kost de nodige energie. Ik heb een aantal partners van LiveBuild ontmoet en heb het oudste project bezocht, een ziekenhuis waar LiveBuild een watervoorziening heeft gerealiseerd. Verder ben ik me aan het inlezen en voorbereiden. In januari start ik volle bak met projectbezoeken. Sommige projecten liggen op een dag of meer reizen, dat wordt leuk!

Nu we met z’n vieren zijn vullen we de avonden oerhollands met klaverjassen. Dat gaan we missen, want Vincent gaat met Boudewijn een rondreis door Kameroen maken en Suzanne keert terug naar haar dorp. Het wordt rustig in ons huis. Zin in een potje klaverjassen in een aangenaam klimaat en geen moeite met een stukje vliegen? De logeerkamers zijn beschikbaar! 

Ik ga naar Kameroen

Half december vertrek ik naar Kameroen! Ik ga aan de slag als project coordinator voor LiveBuild. Op de website van LiveBuild vertel ik meer over wat ik ga doen.